ناراحت برای همونان عزیزم که زیر آوار ماندند تسلیت برای خانوادها و بازماندگان + نوشته شده در چهارشنبه بیست و چهارم آبان ۱۳۹۶ ساعت 21:52 توسط عابد |

به قدر تمام روزهایی که به روزمرگی گذشت، به زندگی متهمیم . در جستجوی زمان از دست رفته __مارسل پروست + نوشته شده در دوشنبه ششم آذر ۱۳۹۶ ساعت 9:34 توسط عابد |

باید فلاش بک زد به ملتی که خاستگاه سیاسی اجتماعیشان را در بین تضاد دین و مدرنیسم گم کرده اند، و به سمت باد خواهد وزید بیرقشان ، از فرمت حافظه تاریخی که گذر نمی توان کرد ، و زنده باد و مرده بادها، و آخر ماجرا از سنگلایه سیل فروخفته دیکتاتوری دیگر متولد میشود. چون رسم همیشه و ما هنوز در حساب خودمان با...

قلاب می چرخید بر تلاطم دریا و پیش میرفت با لبخند ماهی ولنگار دنیا، ظهر بساطش را پهن کرده بود و پریان خواب قیلوله کس نمی دیدند ، همه چیز خوب بود جز حال مطلاتم ماهیگیر . برف هم می بارید، نمی دانم اما !:دریا که هوا خوب بود، باد هم از هر سو بوزد بسیارند سمت و سویش. ما را به تو خوش پدر. + نوشته شده در جم...

کوچه به آن کوچه که رسیدی برگرد و ببین ، جای خالی مردی را که به دوش می کشد وزن خواب هایت را و رفته است ، و چون تو ایستاده است خیره، به آسمانی دگر . راست می گفت مادرم آسمان همه جا یه رنگ نیست ، آسمان دیگری داشت عصر چشمآنت در تیک و تاکه نمی دانم چند. نوشته شده در چهارشنبه بیست و چهارم آبان ۱۳۹۶ساعت 23:...

چه مانده از ایرانی بودنمان؟ طول یک خیابان بلند به ناکجای نیستی در منظر کودکان کار ،یا استوانه کوچک کوروش خفته در خوابه خوش لوور ؟ یا نفس هایی که بند می آید زیر آوار فرقی نمی کند کرمان ، یا که امروز کرمانشاه ، بلا را خدا نازل می کند ،عشق را اما که؟ افتخارمان خار می شود رفیق. امروز را ببین شامی نمانده...

سینما بود، عشق بود، و دروغ. گاهی جمشید هاشم پور آرنولد میشد و گاهی آب می بستند به فیلمهایی که قرار بود برای نسلی خاطره باشد .آن روزها مخمبلاف هنوز ریشش را به ریشه استعاره نکرده بود و کیارستمی در خیالش هر روز از فرش قرمز کن رد میشد . تکامل غریبی بود ، و هیچکس به خویش دست نبرده بود ، و ما مخالف تغییر ...

حیف کسالتی عجیب بود ، در هفتمین روزه ماه چهارم دی سال 90 انگار قرار نبود اتفاق خاصی بیفتد حکومت به حکم خود رای می داد و مردم به زندگی ادامه .فکر می کردم، شاید بیشتر از حالا به محالاتی که مهال باقی ماند و پس این همه سال ارمغانی چون هیچ برایم نیاورد . اعلانی عمومی بود مویه، و بر روی لبانه لبخند ،دستان...

ما ملت عجیبی هستیم و داستانهایمان نیز عجیب تر از آن، به یار سست عنصر هم چون باد نمی توان اعتماد کرد . اما پدران مان از یاد برده اند، که اعتمادشان را به باد خوزئولات کدام رفیق سپردند ، و خاک اتفاقی است ، برای فراموشی که باد می آورد و چشمانت را می آزارد. با که باید گفت این راز نهان در فروبستند بر ایما...

گناه ما چه بود براستی ؟؟ جبر یا که فقر ما را جدا نکن از این دو رویداد ، که ناگزیر تن داده بودیم ، به آنچه نامشان را نهادند تاریخ یا اینکه تقدیر . و باد بود که می برد از خاطرمان روزها های خوب دور . پرواز را دیده بودیم اما ، به سقوط ایمان آوردیم . بدرود آن همه روزای خوب. + نوشته شده در چهارشنبه بیست و...